Kapag ako ay nagpupunta sa Bacolod, ang kanilang chicken inasal ang gusto kong pagpiyestahan. I can eat this food consecutively for breakfast, lunch and dinner. Totoo naman kasi that the best place to eat chicken inasal is in Bacolod, at ang mura pa ng chicken barbecue nila dito – only P55 per stick, if am not mistaken, at our favorite restaurant Aida’s, in Manokan Country. Kaya naman pagbalik ko ng Manila, Bacolod chicken inasal pa rin ang gusto kong kainin. There’s something about eating it – all juicy from the wood fire, then pairing with garlic rice and heaping achuete chicken oil on top. Ang picture na ito ay kinunan during a recent dinner sa JT’s Manukan Grill in Malugay St. Makati. JT stands for the award-winning actor Joel Torre who owns the place and is a native of Bacolod.

Am glad that when I am craving for good ol’ chicken inasal, there are now authentic places to try it in Manila. By authentic, I mean the chicken is tender and juicy and not all dried out. Tapos, the rice should have garlic bits on top plus chicken oil. JT’s Manukan is a great place to try if you want Bacolod food and Ilonggo cuisine in general.

This is my entry for Litratong Pinoy ngayong linggong ito. Head on over at basahin ang artikulo ni Iska about the different kinds of pancit.

Address: JT’s Manukan Grille at The Zone
7224 Malugay corner Buendia, Makati City
Tel. No. 813-0106

Ang tema para sa Litratong Pinoy ngayong linggong ito: kumuha ng isang picture na naglalarawan ng almusal o breakfast.

Makahulugan sa akin ang litratong ito sapagka’t ito ang almusal noong aming honeymoon.

Hindi maitatwang ako ay isa talagang breakfast person. It’s always a miracle to wake up to a brand new day, and even if yesterday was full of sadness…. we have to celebrate life and prepare for another moment in the jungle … by eating breakfast!

Hmm, lalo na kung ganito kasarap ang breakfast mo. Ang paborito kong Eggs Benedict.

It has been a long time since I wrote for Litratong Pinoy (peace, Thess!) at para sa tema ngayong linggong ito, wala akong maisip na maisali sa temang tuyo (dry) kundi ang aking huling byahe sa Mount Pinatubo noong Mayo.

Karaniwan, pag sinabi mong dry o “tuyo,” walang appeal sa atin, pero na-enjoy ko talaga ang trip na ito dahil may halong adventure at communion with nature. Ito ang landscape bago namin narating ang bulkan na ultimong may emerald lake.

Kung ganun nga ang landscape, bakit nakangiti ang mga batang Aeta sa bundok? Ano naman ang karapatan nating magreklamo sa konting hirap, kung sila nga ay nabubuhay ng ganito?

On the same arid ladscape, nakita ko rin ang ilang sundalong nagdurusa sa kanilang training. Running through the roads in their heavy uniforms, with rifles in tow. Ni walang pahinga, kahit uminom man lang ng tubig.

Give thanks to God for large and small
Give thanks for life on earth
From deep within or not at all
Give praise for all you’re worth

- Poem by Michael P. Johnson

Kinunan ko ang larawang ito habang lumalakbay ang aming binibyaheng jeep galing Mt. Pinatubo. Kahit kuha sa moving vehicle without any setting, natuwa naman ako at maganda ang kinalabasan nya. Ewan ko ba kung bakit tinuturing kong dramatic ang litratong ito at masasabi mong isang larawan to na paborito ko mula sa aming byahe. Sa tingin ko lang, akma ito sa tema ng Litratong Pinoy ngayong linggong ito.

Sa simula pa lamang ay nilikha ng Panginoon ang mundo. At sa mundong ito, inatasan tayong palaguin ito. Pano na lang tayo kakain kung wala ang mga magsasaka? Kahit sabihin mo pang hamak ang gawaing ito, di tulad nating ‘white collar worker.’ San pa nagsisimula ang ating kabusugan at kaginhawaan sa buhay kundi sa pagod ng kalabaw at matinding pag-araro ng mga nagsasaka at nag-aani sa mga lupain?

(This is one picture I took from a moving vehicle during our Mt. Pinatubo trip.) I consider this shot dramatic and is in fact, one of my favorites from the trip, even if it was taken without any camera settings. I consider this photo apt for Litratong Pinoy’s theme for the week: in the beginning

In the beginning, God created the world. And man was tasked to let this world grow. What would the world be without those hardy farmers who till our land? Their work may not be as glamorous as us, the white-collar workers, but their work is equally important. We eat and we enjoy the fruits of the land because of the hard work of the farmers and animals like the carabao.)

Kapag ako ay nagibibiyahe, mahilig akong maglitrato ng cityscapes. Meron pa nga akong kuha sa loob ng World Trade Center bago ito gumuho noong 2001.So far, na-compile ko pictures na kuha sa Singapore (mula sa hotel), Malaysia (siyempre, Petronas Tower), at Japan (nightscape). Pero ang paborito ko talaga ay ang skyline ng Hong Kong na kita mula sa Kowloon. Tingnan mo, parang surreal di ba?

(Whenever I travel, I make it a point to take pictures of cityscapes. I even had a pic taken inside the World Trade Center before it was shattered in 2001. So far, I’ve compiled shots I took in Singapore (from the hotel window), Malaysia (the Petronas Tower) and Japan (nightscape.) But my favorite really is the skyline of Hong Kong, as seen from Kowloon. It looks surreal, don’t you think?)

Nagustuhan ko rin yung Avenue of the Stars. Masarap dito kasi kitang-kita mo nga ang mga nagtataasang gusali ng Hong Kong. At okay mag-stroll dito. I hope to come back soon!

(I also like the Avenue of the Stars. You can really see the tall buildings of the Hong Kong main island from the distance. And it’s good to just stroll here. I hope to come back soon!)

Ito ang aking entry para sa Litratong Pinoy ngayong linggong ito na may temang gusali.

Ito ay isang lumang litratong kuha ko sa siyudad ng San Pablo, Laguna. Sa unang pagkakataon ay dumalaw ako sa lugar na ito at nabighani sa tahimik na lawa. Ang San Pablo ay tinaguriang “City of Seven Lakes.” Doon nga’y nakita ko ang babae at lalaking ito na magkatabi at nag-uusap kaharap ang tubig.Di ko alam kung magkasintahan sila kasi di naman nakayakap si Mister kay Miss. Pero kung ganitong lugar naman ang pagtitipanan nyo, it sets the tone, ika nga. Maraming magagandang nangyayari kung maganda ang paligid. Nagiging mas makulay ang buhay, di ba? Echoz!

Translation: This is an old picture taken in San Pablo City, laguna. It was my first time to visit San Pablo, the “City of Seven Lakes.” I saw this man and woman seated beside each other, facing the water. I didn’t know if they were a “couple” because they were not cuddling or holding hands. But I have to admit, good scenery like this sets the tone for beautiful things, and looking at the world in a different light.

A Happy Litratong Pinoy Day to all! Glad to be back from my absence

Lumaki akong kaharap lang ang dagat kaya naman ako ay nabibighani kapag nakakakita ng tanawing tulad nito. Natatandaan ko noong ako’s maliit pa, nakikita ko ang mga mandaragat na pumapalaot sa kanilang bangka tuwing umaga. At pag gabi naman, naririnig ko sa aking kwarto ang paghampas ng alon sa mga bato.Too good to be true, pero totoo.

Masasabi mo ngang malayo na ang narating ko kasi nasa Maynila na ako. Pero ano naman ang panama ng mga naglalakihang mall at gusali ng siyudad sa puting buhangin at malawak na dagat na kinagisnan ko? Kahit wala man gaanong pinagpiyestahan na TV at tsokolate sa paglaki, nakaukit na sa isip ko ang mistulang paraisong kinamulatan na yon.

Dalawang taon na rin ang lumipas mula ng ako’y huling napadpad sa aming probinsya.Wala pa ring gaanong pagbabago, maliban sa ilang mga banyaga na nagda-diving doon. At sa aking pagbisita, nandun pa rin ang panalangin na balang araw ako ay tumira uli sa bahay sa may tabing-dagat, kung saan ang aking mundo ay makukulayan na naman ng berde, asul, dilaw at puti. At ang pinakahigit dito ay… asul!

It’s Litratong Pinoy taym once again at okay ang tema ngayong linggo na ito: kahit ano puwedeng ipaskil at isulat. Pero bago ang lahat, binabati ko kayong lahat ng Happy New Year, gaano man ka-belated.

I like the New Year kasi it gives me an excuse to make resolutions na hindi naman lahat natutupad. Sa 2009, ito ang gusto ko:

1. Kumain ng mas maraming gulay at prutas. Mag-ehersisyo. Nakakatamad kasi.
2. Mag-blog pa rin, pero iwasan ang pagiging adik sa Plurk at Facebook
3. Magsuot ng mas maraming palda kesa pantalon, para naman feeling lady (hehe)

4.Bawasan ang pag-inom ng ilang basong kape sa isang araw. (Milo na lang)
5. Magbasa ng libro, at basahan ng libro ang mga anak.
6. Kung mahilig kumain ay dalasan din ang pagluluto para hindi magastos.
7. Related to Number 6, mag-ipon (kahit spoiled sa fafa)
8.Mahalin siya ng tunay. Love him with all my heart.

That’s all. Tenkyu.

What makes you eksayted?

Eksayted ako kapag mayroon akong regalong natanggap at hindi ko alam kung ano ang nasa loob nun.

Eksayted ako kapag nakakakita ako ng long-lost friends. (Lalo na pag may nagsabing “pumayat ka!”)

Eksayted ako kapag pumupunta sa lugar na hindi ko pa nararating. Siyempre, gusto kong subukan lahat ng pagkain at tanawin doon.

Eksayted ako sa nalalapit naming pagkikita ng aking Irog. <3

Eksayted ako kasi Pasko na!

Ngayong taong ito ay medyo kinarir ko ang Pasko kasi ito ang unang Pasko namin ng mga anak ko sa sarili naming bahay. Kaya may I buy ako ng bagong Christmas tree at kahit walang panahon ay pinilit kong disenyohan ito! Ayan, shades of gold and orange over green. Bumili rin ako ng Santa’s stockings, gingerbread house at iba pang palamuti. Nakakainggit kasi ang mga nagkikislapang dekorasyon ng mga kapitbahay. Magastos nga pero ang saya ng pakiramdam kasi parang bumabalik ka sa iyong pagkabata. Showcase ng COD Department Store pa ang pinapanood namin noon.

Eksayted ako, bow. Happy holidays to all!

Nung bumisita kami ni WhizHeart sa Batanes ay nakuha ang atensyon ko ng batang pintor na ito. Patuloy lang sya sa paggawa ng kanyang obra maestra ng walang pakialam sa mundo. Kung ikaw ay mahilig sa sining na tulad ko, kamangha-mangha talagang pagmasdan ang gawain ng mga artists. Wag na nating bilangin si Michaelangelo. Hinahangaan ko ang mga artists dahil kaya nilang gumawa ng mga magagandang bagay sa mga pinagtagpi-tagping papel, bubog ng baso, basura at iba pang ordinaryo sa ating paningin.

Kahit man ako ay nagpapasalamat na makatapos ng mga blog post o artikulo. Matagal na rin akong nagsusulat pero di dapat ipagpawalang-bahala ito. Habang may buhay at ang tao ay malusog, isang pagwawagi ang makapag-isip at makalikha kaya ipagpasalamat at ipagdiwang ito!

Ito ang aking lahok sa tema ng Litratong Pinoy sa linggong ito